Bez kategorii

Wypalenie zawodowe nie zaczyna się od łez w toalecie. Zaczyna się wtedy, gdy przestajesz zauważać, że coś jest nie tak.

Pewność siebie nie bierze się z myślenia o sobie lepiej. Bierze się z tego, co robisz, i zostawiasz w pamięci jako dowód.

Porównujesz się do kogoś, kto wygląda jak Ty, żyje podobnie jak Ty, ale ma więcej. To nie przypadek, to mechanizm mózgu zwany efektem sobowtóra i możesz go wyłączyć.

Po czterdziestce wiele osób czuje, że „coś się kończy”. A ja widzę coś zupełnie innego: to pierwszy moment w życiu, gdy masz dość zasobów i dość odwagi, żeby przestać grać nie swoje role.

Twój mózg potrzebuje dosłownie 90 sekund, żeby przetworzyć emocję stresową. Problem w tym, że większość z nas robi w tym czasie coś zupełnie odwrotnego.

Większość ludzi szuka celu w życiu w złym miejscu. Podpowiem Ci, gdzie naprawdę się ukrywa i dlaczego Twój mózg aktywnie przed nim ucieka.

Większość ludzi porzuca nowy nawyk po 10 dniach, nie dlatego że są słabi, ale dlatego że nikt nie powiedział im prawdy o tym, jak działa zmiana. Czas to zmienić.

Lęk, który atakuje w nocy, to nie słabość i nie choroba. To konkretny mechanizm mózgowy, który możesz zrozumieć i okiełznać.

Stawianie granic nie jest egoizmem. To najtrudniejsza i najważniejsza forma miłości do siebie i do drugiego człowieka.

Wypalenie zawodowe to nie słabość i nie kaprys. To sygnał, że coś ważnego domaga się zmiany, i masz prawo go usłyszeć.